Աշուն էր։ Մի անգամ ես և եղբայս գնացինք անտառ զբոսնելու: Մեկ էլ տեսնենք ծառերից գունավոր տերևներ են թափվում, ինչքան իջնում են, այնքան սիրունանում եմ: Հանկարծ մութն ընկավ: Հանեցինք մեր լույսերը և պահեցինք գետնին և հենց այդ պահին բացեցի աչքերս ու տեսնեմ, որ այդ ամենը երազ էր: Եվ որոշեցինք ընտանիքով գնալ մի գեղեցիկ անտառ։
Կարգեր
Գագիկ Հակոբյանի բլոգ 